چو نياز ما فزون شد تو به ناز خود فزودي

من از اين كشم ندامت كه تو را نيازمودم                    

تو چرا زمن گريزي كه وفايم آزمودي

آخر ای دوست نخواهی پرسید که دل از دوری رویت چه کشید؟؟؟

سوخت در آتش و خاکستر شد وعده های تو به دادش نرسید داغ ماتم شد

و بر سینه نشست اشک حسرت شد و بر خاک چکید آن همه عهد

فراموشت شد؟؟ چشم من روشن روی تو سپید .... جان به لب آمده در

ظلمت غم کی به دادم رسی ای صبح امید آخر این عشق مرا خواهد

کشت عاقبت داغ مرا خواهی دید

به خود هر دم دلم گويد چرا بيهوده محزوني

چرا ترسان و حيراني چرا عاشق تو مي باشي

هر باره كه مي پرسم ز خود چاره

جوابي را نمي يابم

فقط گويم كه او را دوست مي دارم